Альбер Исаков: Великий классик армянской литературы Ованес Туманян написал этот коротенький рассказ. Не знаю, смеяться или плакать. Вот этот рассказ. ПОСЛЕДНИЙ СУД — Что ты делал в мире? — спросил Бог. — Я служил в нефтяной конторе, — ответила душа. — Ка-а-ак, негодяй! — прогремел Бог, и небесные сферы содрогнулись. Бедная душа затрепетала, а и без того бледные ангелы от страха побледнели ещё сильнее. — Негодяй!.. Я наделил тебя Своими дарами: высокой способностью к творчеству, нежными чувствами, богатым воображением, тонким вкусом. Я послал тебя в мир как своего пророка, а ты взял всё это, спрятал и… — Я не прятал, Господи. Несколько раз показывал… Но никто не обратил на это внимания… — Ты показывал свои божественные дарования, и… — тут начали сверкать молнии. — Я жил среди армян, Господи, — прошептала душа. — А-а-а… — смягчившись, воскликнул Бог и приказал: — Отведите его в обитель мучеников. Собрание сочинений Туманяна, том 5. Вот оригинал: ՎԵՐՋԻՆ ԴԱՏԱՍՏԱՆԸ – Դու ի՞նչ արիր աշխարհքում,– հարցրեց Աստված։ – Ես ծառայեցի մի նավթային կանտորում,– պատասխանեց հոգին։ – Ի՜նչպես, անպիտա՜ն,– որոտաց Աստված, և երկնքի ոլորտները տատանվեցին։ Դողաց խեղճ հոգին, և դալուկ հրեշտակների եղած գույնն էլ թռավ երկյուղից։ — Անպիտա՜ն․․․ ես քեզ տվի իմ շնորհքները, ստեղծագործելու բարձր կարողությունը, քնքուշ զգացմունքներ և ճոխ երևակայություն, նուրբ ճաշակ, քեզ ուղարկեցի որպես իմ մարգարեն, դու տարար այդ բոլորը թաքցրիր և․․․ — Չթաքցրի, տեր, մի քանի անգամ ցույց տվի․․․ բայց բանի տեղ չանցավ․․․ Աստվածային շնորհքներդ, եթե ցույց տվիր դու․․․ և սկսեցին շանթերը փայլատակել։ — Ես հայերի մեջ էի, տե՛ր,— շշնջաց հոգին։ — Հա՜․․․— մեղմացած բացականչեց Աստված և հրամայեց,— տարե՛ք սրան նահատակների բաժինը։ 🇦🇿@UDudaka
- 47
- 3
- 2
- 1
- 1